نیازهای غذایی ضروری ماکیان

مقالات

نیازهای غذایی طیور

نیازهای غذایی اساسی طیور

حیوانات نیز مانند انسانها جهت دریافت انرژی و مواد ضروری بدن نیاز به خوردن و آشامیدن دارند. آنها برای فعالیت های عادی بدن مانند تنفس، راه رفتن، خوردن، هضم غذا و حفظ دمای مناسب بدن به انرژی نیاز دارند. مواد مغذی، انرژی مورد نیاز طیور و مواد ضروری جهت رشد و حفظ سلامت استخوان ها، گوشت، پرها و تخم ها را تأمین می کنند.

غذا از 9 جزء اصلی تشکیل می شود:

آب

کربوهیدرات ها

چربی ها

پروتئین ها

مواد معدنی

ویتامین ها

وجود هر یک از این اجزاء در رژیم غذای طیور جهت تأمین مواد مغذی مورد نیاز آنها، ضروری بوده و کمبود هریک از این اجزاء می تواند اثرات بسیار زیانباری بر روی سلامت طیور بگذارد.

آب:

در حالیکه آب و اهمیت آن، در مقایسه با سایر مواد مغذی کمتر مورد توجه قرار می گیرد، لازم به ذکر می دانم که یک حیوان می تواند بدون غذا بیشتر دوام بیاورد تا بدون آب. در یک گله تخمگذار، کمبود آب فقط برای چند ساعت می تواند باعث کاهش تولید تخم شود. بنابراین آب تازه همواره باید در دسترس طیور قرار گیرد. اگر از آبخوریهای اتوماتیک استفاده نمی کنید؛ روزی 2 بار ظرف های آب را پر کنید.

آب نقش مهمی در بدن یک حیوان ایفا می کند. آب؛ غذا را نرم نموده و آن را به مجرای گوارشی منتقل می کند. به عنوان جزئی از خون (%90 خون از آب تشکیل می شود)، آب مواد مغذی را از مجاری گوارشی به سلول ها و همچنین مواد زائد را به سمت بیرون بدن هدایت می کند. آّب از طریق تبخیر به خنک شدن پرندگان کمک می کند. طیور دارای غدد عرقی نبوده و لذا دفع گرمای بدنشان در کیسه های هوایی و شش ها از طریق تنفس سریع اتفاق می افتد.

%80 بدن یک جوجه کوچک متشکل از آب است. اگرچه همزمان با رشد جوجه این درصد کاهش می یابد اما نیاز بدن به آب همچنان باقی است. هیچ مقدار دقیقی برای آب مورد نیاز طیور وجود ندارد چرا که فاکتورهای زیادی وجود دارند که مقدار آب مورد نیاز بدن یک پرنده را تعیین می کنند. سن، شرایط جسمانی، دما، کیفیت آب و رطوبت. اما در حالت کلی طیور دو برابر غذای مصرفی، آب می خورند.

کربوهیدرات ها:

کربوهیدرات ها (ترکیباتی شامل کربن، هیدروژن و اکسیژن)، یک منبع انرژی برای حیوانات بوده و بیشترین بخش جیره غذایی طیور را تشکیل می دهند. کربوهیدرات ها معمولاً به فرم نشاسته، شکر،سلولز و سایر ترکیبات غیر نشاسته ای به مصرف می رسند. طیور معمولاً سلولز و ترکیبات غیر نشاسته ای را هضم نمی کنند که می توان به فیبر خام بعنوان نمونه ای از این دسته اشاره نمود.

با این وجود؛ این پرندگان قادرند اغلب نشاسته ها و شکرها را به راحتی مصرف کنند. منابع مهم کربوهیدرات ها در جیره غذایی طیور عبارتند از: ذرت، گندم و سایر دانه ها.

چربی ها

چربی ها به اندا زه وزن کالری های موجود در کربوهیدرات ها،دارای کالری می باشند. یک گرم چربی، 9 کالری را تأمین می کند. در حالی که 1 گرم از کربوهیدرات ها فقط 4 کالری تولید می کند.

در دمای اتاق، چربی های اشباع، جامد و چربی های غیر اشباع به حالت مایع می باشند. نمونه هایی از چربی های اشباع که می توانند در رژیم غذایی طیور مورد استفاده قرار گیرند عبارتند از: پیه، لارد، چربی طیور و گریس سفید.

مثال هایی از چربی های غیر اشباع شامل روغن ذرت، روغن سبوس و روغن کانولا می باشند. منابع رایج چربی های مکمل در غذاهای تجاری طیور شامل: چربی حیوانی، چربی طیور و گریس زرد می شود. استفاده از روغن های گیاهی در رژیم غذایی طیور به دلیل قیمت بالای آن دارای صرفه اقتصادی نمی باشد.

چربی ها مرکب از اجزاء کوچکتری می باشند که با نام “اسیدهای چرب” شناخته می شوند؛ می باشند. اسیدهای چرب، سبب یکپارچگی غشای سلولی و سنتز هورمونی می شوند. اگرچه اسیدهای چرب بسیار زیاد و متنوع هستند؛ طیور فقط نیاز ویژه ای به یک نوع از این اجزء به نام ” اسید لینولِیک” در جیره غذایی خود دارند. “اسید لینولِیک ” بعنوان اسید چرب ضروری در نظر گرفته می شود به این دلیل که بدن طیور قادر به تولید آن از طریق مواد مغذی دریافت شده نمی باشد (بعنوان مثال با تبدیل یک اسید چرب به اسید چرب دیگر)

وجود چربی در بدن طیور ضروری می باشد چرا که در واقع بدن این پرندگان به این طریق قادر به جذب ویتامین های “آ”، “دی”، “ای” و “کا” می باشد. چربی علاوه بر نقش مهم خود در تغذیه، به غذای طیور اضافه می شود تا از میزان گرد و غبار دانه ها بکاهد. اضافه نمودن چربی به غذا همچنین طعم آن را لذیذتر و دلچسب تر می کند.

چربی ها، شامل چربی هایی که به غذای طیور اضافه می شوند؛ مستعد فساد و بدبو شدن می باشند. این مشکل می تواند در تمام طول سال بروز کند، اما خطر فساد و خرابی در تابستان خیلی بیشتر است. جهت جلوگیری از فساد غذا، آنتی اکسیدان هایی شامل چربی اضافه، به جیره غذایی طیور اضافه می شوند. یک آنتی اکسیدان معمول در فهرست غذایی طیور عبارت است از: اتوکسی کوئین.

پروتئین ها:

پروتئین ها ترکیبات پیچیده ای از واحدهای کوچکتری به نام “آمینواسیدها” می باشند. پس از این که یک پرنده پروتئین را مصرف می کند، فرایند گوارشی آن را به “آمینواسیدها” ی کوچکتر می شکند. سپس “آمینواسیدها” توسط خون جذب شده و به سلول هایی منتقل می شوند که “آمینواسیدها”ی انفرادی را به یک سری پروتئین های مورد نیاز حیوان تبدیل می کنند. پروتئین ها در ساخت بافت های بدن مانند ماهیچه ها، اعصاب، غضروف ها، پوست، پرها، منقار و غیره مورد استفاده قرار می گیرند. سفیده تخم مرغ نیز دارای سطوح بالای پروتئین است.

“آمینواسیدها” به دو دسته تقسیم می شوند: “آمینواسیدها”ی ضروری و غیرضروری. “آمینواسیدها”ی ضروری دسته ای هستند که نمی توانند در داخل بدن حیوان به اندازه ای تشکیل بشوند که نیازهای بدن حیوان را تأمین کنند. “آمینواسیدها”ی غیر ضروری دسته از “آمینواسیدها” هستند که بدن می تواند در صورت وجود منابع مورد نیاز، آن را به اندازه کافی تولید کند.

تعداد 24 “آمینواسید” وجود دارد که معمولاً در عناصر غذایی یافت می شوند. از میان این ها، 11 “آمینواسید” ضروری بوده و باید توسط منابع غذایی تأمین شوند. جیره غذایی طیور شامل غذاهای متنوعی است چرا که هیچ عنصر غذایی نمی تواند به تنهایی تمامی “آمینواسیدها”ی ضروری در سطوح مورد نیاز بدن را تأمین کند.

بیشتر برچسب های غذایی، معمولاً درصد پروتئین خام موجود در ماده غذایی را نشان می دهند. این اطلاعات به شما چیزی درباره کیفیت پروتئین مورد استفاده نمی گویند. کیفیت پروتئین وابسته به وجود “آمینواسیدها”ی ضروری است. “متوناین” و “لیسین” دو آمینو اسید ضروری برای طیور می باشند. کمبود هر یک از این دو باعث کاهش شدید در تولید و سلامت گله خواهد شد. جیره های غذایی تجاری طیور شامل مکمل های “متوناین” و “لیسین” هستند. به دلیل وجود این مکمل ها، ممکن است غذا حاوی پروتئین کلی کمتری باشد و بدون این مکمل ها نیز غذ باید حاوی مقادیر زیادی از سایر “آمینواسیدها” باشد تا بتواند نیاز بدن طیور به “متوناین” و “لیسین” را تأمین کند.

منبع عمده پروتئین در غذای طیور، پروتئین های گیاهی مانند سویا می باشند. پودرماهی نیز فقط می تواند در مقادیر محدودی مورد استفاده قرار بگیرد. (کمتر از %5 از ترکیب کلی جیره غذایی طیور) و گرنه به گوشت و تخم طیور طعم و مزه ماهی مانندی خواهد داد.

مواد معدنی

مواد معدنی در تشکیل استخوان ها نقش دارند. این مواد همچنین جهت برخی عملکردهای دیگر بدن مشتمل بر تشکیل سلول های خونی، انعقاد خون، فعالسازی آنزیم ها و سوخت و ساز و دگرگونش انرژی جهت عملکرد صحیح ماهیچه ها ضروری می باشند.

مواد معدنی معمولاً به صورت “مواد معدنی ماکرو” یا (ماکرو مینرال ها) و “مواد معدنی میکرو” یا (میکرومینرال ها) طبقه بندی می شوند. طیور نیاز به سطوح بالاتری از مواد معدنی ماکرو و سطوح پایین تری از مواد معدنی میکرو در رژیم غذایی خود دارند. مواد معدنی میکرو شامل: مس، ید، آهن، منگنز، سلنیوم و روی می باشند. اگرچه طیور به سطوح پایینی از مواد معدنی میکرو نیاز دارند، این مواد نقش تعیین کننده ای در سوخت و ساز بدن ایفا می کنند. بعنوان مثال ید، جهت تولید هورمون های تیروئید مورد نیاز است. این هورمون ها سوخت و ساز انرژی در بدن را کنترل می کنند. به طرز مشابهی، روی هم در بسیاری از عکس العمل های بدن که بر پایه آنزیم ها هستند دخالت دارد و آهن نیز به انتقال اکسیژن در بدن کمک می کند.

مواد معدنی ماکرو شامل کلسیم، فسفر، کلرین، منیزیم، پتاسیم و سدیم می باشند. بسیاری از مردم با نقش کلسیم در تشکیل صحیح استخوان ها و کیفیت پوسته تخم آشنا هستند، اما نقش مهم کلسیم در تشکیل لخته های خونی و انقباض ماهیچه ها کمتر در میان مردم شناخته شده است. فسفر در رشد استخوان ها نقش مهمی دارد. این ماده معدنی همچنین بخشی از غشای سلولی بوده و جهت بسیاری از فرایندهای سوخت و سازی در بدن مورد نیاز است. کلرین نیز در تشکیل هیدروکلریک اسید در شکم نقش مهمی داشته و در عمل هضم غذا در بدن دخالت دارد.

سدیم و پتاسیم الکترولیت های ضروری برای عملکردهای سوخت و ساز، ماهیچه و اعصاب هستند. منیزیم نیز به عملکردهای سوخت و ساز و ماهیچه کمک می کند. مقادیر مواد معدنی موجود در دانه ها پایین است به همین دلیل مکمل های مواد معدنی به غذهای تجاری طیور اضافه می شوند. سنگ آهک و یا پوسته صدف خوراکی منابع معمول کلسیم می باشند. دی کلسیم فسفات نیز منبع خوبی از فسفر و کلسیم است. مواد معدنی میکرو نیز معمولاً توسط یک مخلوط پیش آمیخته از مواد معدنی تأمین می شوند.

ویتامین ها:

 

ویتامین ها گروهی از ترکیبات ارگانیک هستند که طیور به مقادیر کمی از آنان نیاز دارند. برخلاف سطوح کم نیاز طیور؛ ویتامین ها جهت عملکردهای عادی بدن، رشد و تولید مثل ضروری هستند. کمبود یک یا تعداد بیشتری از این ویتامین ها می تواند منجر به امراض و سندرم های مختلفی در طیور شود.

ویتامین ها به دو گروه تقسیم می شوند: ویتامین های محلول در چربی و ویتامین های محلول در آب. ویتامین های محلول در چربی عبارتند از: ویتامین های “آ”، “دی”، “ای” و “کا”. ویتامین “آ” در جهت رشد نرمال بدن و رشد و نمو بافت های مخاطی مانند پوست و پوشش های گوارشی، تولید مثلی و مجراهای تنفسی) و تولید مثل مورد نیاز است. ویتامین “دی3” جهت رشد نرمال بدن، رشد استخوان ها و تشکیل پوسته تخم مورد نیاز است. ویتامین “کا” نیز جهت تشکیل لخته های خونی ضروری است.

ویتامین های محلول در آب عبارتند از: ویتامین های گروه “ب” و “سی”. ویتامین های گروه “ب” شامل: ویتامین “ب12″، بیوتین، فولاسین، نیاسین، اسید پانتوتنیک، پایری دوکسین، ریبوفلاوین و تیامین می باشد. ویتامین های گروه “ب” در بسیاری از فعالیت های سوخت و سازی بدن شامل سوخت و ساز و دگرگونش انرژی دخالت دارند. طیور می توانند ویتامین “سی” را خود تولید کنند، بنابراین نیازی به وجود این ویتامین در جیره غذایی روزانه شان وجود ندارد. هرچند ثابت شده که مکمل های ویتامین “سی” می توانند در دفع و یا کاهش استرس پرندگان مفید و مؤثر واقع شوند.

برخی از ویتامین ها توسط میکروارگانیسم های موجود در مجراهای گوارشی تولید می شوند. ویتامین “دی” می تواند زمانی تشکیل شود که نور خورشید به پوست پرنده برخورد می کند. سایر ویتامین ها نیز باید توسط منابع غذایی مورد استفاده طیور تأمین شوند چرا که بدن طیور قادر به تولید آنها نمی باشد. برخی از ویتامین های ضروری تا اندازه ای توسط عناصر غذایی مانند یونجه و محلول های خشک شده عرقیات تأمین می شوند. یک مخلوط پیش آمیخته ویتامین نیز معمولاً جهت جبران نوسانات سطوح ویتامین هایی که بطور طبیعی در غذا یافت می شوند و نیز جهت تضمین وجود مقادیر کافی تمامی ویتامین ها در بدن طیور مورد استفاده قرار می گیرد.

برچسب‌ها, , , , ,

دیدگاهتان را بنویسید

پانزده − 12 =