نقش خروس در زندگی ایرانیان/ چرا «خروس بریان» نمی‌خوریم؟!

مقالات

موجوداتی که زندگی پر فراز و نشیبی دارند و بر خلاف سینه‌ای که همیشه نیم متر جلوتر از خودشان حرکت می‌کند؛ حتی وقت‌هایی که آموزش‌شان می‌دهند تا تا با هم‌نوع‌شان بجنگند و خون و خون ریزی کنند. شایعات زیادی هم همیشه در مورد آنها گفته می‌شود. اینکه خروس‌ها اصلا وارد مرغداری نمی‌شوند و قبل از آن غذای حیوانات خانگی دیگر می‌شوند تا شایعاتی در مورد تاج خروس که می‌گویند در تهیه سوسیس و کالباس از آن استفاده می‌شود. خروس‌ها انواع مختلفی دارند. شاید بیشتر از ۱۰۰ نژاد خروس باشد که ما دو سه گونه‌اش را در زندگی‌مان دیده باشیم. بعضی تزئینی‌اند. بعضی‌هایشان حکم نگهبان مرغداری را دارند و بیشترشان برای جوجه کشی و این جور کارها استفاده می‌شوند. خیلی از خروس‌هایی که دیده‌ایم نژاد اصلی نیستند و حاصل ذوق و قریحه‌ی صاحب‌شان هستند! مثلا یک مرغ نژاد مینیاتور را می‌اندازند کنار یک خروس لاری. حاصل می‌شود یک جوجه سیکس پک و ته ریش دار اما جنگجو و قلدر!

 

خروس تزئینی

دماغ عملی‌ها و آرایشگاه رفته‌های این عرصه! این نوع از ماکیان، فقط برای چشم و هم چشمی خوبند. همین. نه قوقولی قوقو می‌کنند، نه به گربه‌ها چشم‌غره می‌روند و نه چیز دیگر. اصلا آدم رویش نمی‌شود به این‌ها بگوید خروس! بعضی‌هایشان را اگر ببینید اصلا تشخیص نمی‌دهید که این خروس است یا مرغ عشق! با جثه‌های کوچک و رنگ‌هایی عجیب و غریب. اگر یکی‌شان را داخل قفس پرنده‌های دیگر بگذارید، قطعا تحت الحمایت یکی از آن لاری‌ها می‌شود. خروس ابریشمی، خروس اتریشی، مینیاتوری و چند نژاد دیگر در این دسته قرار می‌گیرند.

2280912

 

خروس روستایی

این خروس اصیل ترین نوع خروس است. تعامل خوبی با دیگر حیوانات مزرعه دارد اما وای به روزی که گربه‌ای نگاه ناجوری به یکی از عهد و عیالش بیاندازد. به راحتی و با چند حرکت گریه‌ی گربه‌ی نگون بخت را درمی‌آورد. البته خروس‌های الان که در مرغداری‌ها نگهداری می‌شوند کمی تغییر رویه می‌دهند. آن‌ها فقط تا یک مدتی با دیگر خروس‌های حاضر در مرغداری، نگهبانی شبانه می‌دهند اما «به مرور» این خصوصیات‌شان را فراموش می‌کنند و شبیه مرغ‌ها می‌شوند. خروس محلی، خروس خراسانی، خروس واینداوت و ویلسومر معروف‌ترین آنها هستند.

2280921

 

خروس جنگی

این خروس‌ها به جای لانه در قلعه زندگی می‌کنند. دلیلش هم این است که از همان اول می‌دانند که باید یک روزی مبارزه کنند و در آن مبارزه یا بکشند یا کشته شوند! می‌گویند، یکی از چیزهایی که آنها را تبدیل به جنگجوی خوبی می‌کند این است که وقتی هنوز جوجه هستند روزی چند قطره خون را به وعده غذایی‌شان اضافه کنند. همه‌ی اینها برای این است که خروس جنگو نهایتا در سه بازی شرکت کند و بعد هم (احتمالا) حین مسابقه می‌میرد. معروف‌ترین‌شان هم همان خروس لاری خودمان است که بعضا برای شرکت در خروس بازی‌های خارجی لژیونر می‌شوند.

 

 

گوشت خروس؛ بخوریم؟ نخوریم؟

جدا اگر روی تابلوی یک فست فود نوشته شده باشد «خروس بریان» ، اصلا رغبتی به خوردن آن پیدا می‌کنید؟ احتمالا جواب منفی است. اما باید بدانید که در کشتارگاه‌ها، مرغ و خروس‌ها با هم کشته می‌شوند و وارد بازار می‌شوند. البته مسئول یکی از کشتارگاه‌های اطراف تهران، این قضیه را کاملا رد می‌کند و می‌گوید که اصلا هیچ خروسی ازمرغداری وارد کشتارگاه نمی‌شود. این در حالی است که می‌گویند گوشت خروس خوشمزه‌تر و زود هضم‌تر از گوشت مرغ است. اما اینکه مرغدارها از فروش خروس‌ها خودداری می‌گنند، شاید بخاطر این باشد که از خروس‌ها برای جوجه کشی‌های بعدی استفاده می‌کنند. البته گوشت خروس خوب است، اما نه هر خروسی. خروس‌های لاری و جنگجو گوشت سفت و سیاهی دارند. آن ‌هم بخاطر استرسی است که موقع مبارزه به آنها وارد می‌شود.

برچسب‌ها, , , , , , , , , ,

دیدگاهتان را بنویسید

پنج + 7 =