نطفه داری و قابلیت هچ تخم های جوجه کشی

مقالات

نطفه داری و قابلیت هچ تخم های جوجه کشی

 چه عواملی نطفه داری و قابلیت هچ تخم های جوجه کشی را تحت تأثیر قرار می دهند؟

فروشگاه دستگاه جوجه کشی – کلیک کنید

تخم بدون نطفه: تخم بی نطفه در واقع تخمی است که در آن هیچ ترکیب ژنتیکی جهت تولید یک زندگی جدید وجود ندارد و بنابراین نمی توان از آن برای جوجه کشی استفاده نمود.

قابلیت جوجه درآوری: قابلیت هچ یا جوجه درآوری مفهومی کاملاً متفاوت از نطفه داری را در بر دارد. یک تخم با قابلیت هچ ضعیف، تخم نطفه داری است که به دلیل وجود برخی کمبودها و نقصان ها قابلیت رشد و تبدیل شدن به یک جوجه را ندارد.

پس بیایید ببینیم چه عاملی باعث ناباروری و در واقع عدم نطفه داری یک تخم می گردد؟

معمولاً عدم ناباروری یک تخم به خروس باز می گردد.

بیماریها:

یک پرنده بیمار قادر به تولید مثل نخواهد بود. ممکن است پرنده ای که سالم به نظر می رسد دارای یک مشکل پنهان سلامتی باشد که می تواند باعث ناباروری گردد. حتی پرنده ای که پس از پشت سر گذاشتن یک بیماری مزمن بهبود یافته است ممکن است دارای باروری ضعیف باشد. (مانند بیماری نیوکستل، لیوکوسیس و یا عفونت های سالمونلایی)

سن و آسیب های فیزیکی:

سن خروس نیز می تواند در باروری تخم نقش ایفا کند. اما اینکه چه سنی برای یک خروس سن بالا محسوب می گردد در میان خروس ها و گله های مختلف متفاوت است. در سنین بالای 5 سال، التهابات مفصلی می توانند عمل جفتگیری را تحت تأثیر قرار دهند. همچنین آسیب های فیزیکی در بال ها و پاها که می توانند مانع از قرارگرفتن خروس بر روی مرغ گردند، نیز در رده عوامل فیزیکی مؤثر بر ناباروری تخم قرار دارند.

سن پایین خروس نیز می تواند مشکل آفرین باشد. ممکن است یک خروس جوان که از لحاظ جنسی بالغ به نظر می رسد قادر به تولید اسپرم و یا تولید اسپرم در مقدار و یا حجم کافی نباشد. از طرفی یک خروس جوان به اندازه کافی جهت جفتگیری با یک مرغ بالغ مسلط نخواهد بود.

کیفیت غذا:

حتی یک کمبود جزئی در مقدار و یا کیفیت مواد مغذی مورد نیاز طیور می تواند تأثیر عظیمی بر نطفه داری و قابلیت جوجه درآوری تخم ها بگذارد؛ به نحوی که ممکن است مرغ ها به خوبی قادر به تخمگذاری نبوده و خروس ها نیز به هنگام جفتگیری عملکرد خوبی نداشته باشند. به یاد داشته باشید که وجود مقادیر بسیار زیاد دانه ها در غذای طیور، سطوح پروتئین بسیار پایین و ورزش و فعالیت ناکافی می تواند باعث چاقی و تنبلی و عدم شادابی گله شود. اگر می خواهید بیشترین میزان نطفه داری را در گله تان داشته باشید، پیشنهاد اینجانب استفاده از جیره غذایی مناسب (مطابق با دوره پرورشی) و نیز ویتامین های محلول در آب (روزی 2 بار) است.

استرس/ افسردگی:

انگل ها موجوداتی هستند که بدن طیور را از داخل و خارج تحت تهاجم قرار داده و از آنان تغذیه می کنند. این آفات پایه ثابت و همیشگی تولید آزار و اذیت برای طیور بوده و می توانند نشاط آنان را به طرز چشمگیری تحت تأثیر قرار دهند.

پرندگانی که کسل، بی حوصله و تحت استرس باشند بیشتر به آزار و اذیت یکدیگر مانند نوک زنی، پرکنی و توحش تمایل خواهند داشت و واضح است که تحت چنین شرایط پر استرسی پرندگان تخمگذار قادر به تولید تخم های نطفه دار نخواهند بود.

وجود بیش از 1 خروس در گله نیز اغلب باعث بروز مشکل می گردد، هرچند استثناهایی نیز در این رابطه وجود دارند مانند گله های اهلی که خروس ها ممکن است با یکدیگر دوستانه تر رفتار کنند؛ اما خروس ها اغلب بر سر قدرت و تسلط بر گله با یکدیگر جنگ و نزاع خواهند داشت. در چنین گله هایی توجه خروس ها بیشتر معطوف به زیر نظر گرفتن و جنگ با یکدیگر خواهد بود تا به مرغ ها که در نتیجه آن تعداد جفتگیری های موفق در گله کاهش پیدا خواهد کرد. همچنین این پدیده زمانی اتفاق می افتد که لانه های خروس ها نزدیک به یکدیگر بوده و آنها با یکدیگر تماس چشمی دارند. در این جا است که غریزه حراستی آنان خود را بروز داده و آنها تمامی وقت خود را صرف محافظت از حدود خود و ممانعت از جفتگیری خروس مهاجم با مرغ های خود می کنند غافل از اینکه همین درگیری ها و جنگ ها باعث کاهش جفتگیری در گله می شود.

چه عواملی قابلیت جوجه درآوری یک تخم را تحت تأثیر قرار می دهند؟

حتی اگر یک تخم نطفه دار باشد هیچ تضمینی برای هچ آن وجود ندارد.

سن مرغ ها و خروس های گله می تواند تفاوت چشمگیری در قابلیت هچ تخم ها ایجاد کند همانطور که نطفه داری تخم را تحت تأثیر قرار می دهد. تخم های حاصل از گله های جوان معمولاً جنین های بسیار ضعیفی دارند و جوجه های بسیار کوچکی تولید می کنند.

سن بالای گله نیز ترکیب ژنتیکی انجام پذیرفته داخل تخم و دسترسی به مواد مغذی جهت تولید جوجه ای قوی و سالم را تحت تأثیر قرار داده و منجر به تولید جوجه های ضعیف و یا جوجه هایی که قادر به شکستن پوسته و بیرون آمدن از تخم نمی باشند؛ خواهد شد. با چنین تفسیری به نظر می رسد که یک دوره تخمگذاری طولانی مدت نیز ظرفیت پرندگان را برای تولید جنین های قوی و سالم، به شدت مستهلک خواهد نمود.

کمبودهای ژنتیکی:

چنین تخم هایی اغلب نطفه دار بوده ولی دارای هچ های ضعیفی هستند که این مشکل نیز اغلب ناشی از جفتگیری بین طیور یک تیره (هم خانواده) می باشد.این نوع جفتگیری ها می توانند باعث انتقال ویژگیهایی مانند رنگ پرها و یا نشانه های خاص به نسل جدید گردند اما تداوم خیلی زیاد آن می تواند باعث تولید تخم ها و جنین های معیوب گردد.

محیط:

روشنایی محیط فاکتوری مهم است. طیور نیازمند حداقل 13 ساعت روشنایی صحیح و مناسب در طول روز می باشند. سطح روشنایی مناسب و کافی نه تنها باعث می شود که اندام های تولید مثلی شروع به فعالیت کرده و بیشتر تهییج شوند، بلکه همچنین اجزاء ضروری سازنده تخم را تحریک نموده و تخمگذاری را نیز کنترل می کند.

بیماری:

طیوری که بیمار بوده و یا به دلیل بیماری ضعیف شده اند، تخم هایی باقابلیت جوجه درآوری ضعیف را تولید خواهند نمود. پرنده ای که یک عفونت ویروسی را پشت سر گذاشته و بهبود یافته است، جنین های معیوب با قابلیت هچ پایین را تولید می کند. همچنین این پرندگان با وجود بهبود ممکن است ناقل بیماری بوده و برخی بیماریهای ویروسی را به تخم ها منتقل کنند.

جیره غذایی:

مواد مغذی گله فاکتوری بسیار اساسی در قابلیت جوجه درآوری تخم ها محسوب می گردد. والدینی که از رژیم غذایی صحیح و مناسبی برخوردار نبوده اند جوجه های ضعیف با وضعیت جسمانی بد، انگشتان پیچ خورده و… را تولید خواهند نمود.

باکتری:

رعایت بهداشت و نظافت لانه ها، ضدعفونی صحیح دستگاه های جوجه کشی و دستگاه های مرغ مادر مصنوعی، ضدعفونی دست ها قبل از تماس با تخم ها و … فاکتورهایی ضروری جهت ممانعت از نفوذ باکتری ها به پوسته تخم و انتقال آن به جنین های داخل تخم می باشند.

ذخیره تخم ها:

دمای ذخیره، میزان رطوبت و طول دوره ذخیره نیز مهم هستند. تخم ها باید در طول دوران ذخیره در مکانی خنک نگه داشته شوند – اما نه در جاییی مثل یخچال و یا سردخانه.! رطوبت تخم ها در طول این مدت باید در %85 حفظ شده و تخم ها نباید بیش از 7 روز ذخیره شوند. چرخش تخم ها نیز جهت ممانعت از چسبیدن جنین به پوسته تخم بسیار ضروری است. چرخش تخم ها همچنین امکان چرخش هوا در اطراف تخم ها را که جهت تأمین اکسیژن مورد نیاز جنین های داخل تخم ضروری است فراهم می کند.

سایر عوامل دخیل در نطفه داری ضعیف:

رشد نامنظم وزن والدین علی الخصوص در اوایل و اواسط دوره رشد.

بیماری های روده ای / سموم و تأثیرات منفی آنها بر رشد وزن بدن والدین.

استرس گرمایی شدید در اواخر دوره رشد.

توحش پرنده نر – که در نتیجه آن مرغ های وحشت زده در لانه ها پنهان  شده و یا بر روی نشیمن گاه ها خواهند نشست و لذا میزان جفتگیری کاهش خواهد یافت.

پرریزی شدید – مرغ هایی که قسمت پشت بدنشان بدون پر (آسیب پذیر) می باشد، نیز در لانه ها پنهان شده و یا بر روی نشیمن گاه ها نشسته و از جفتگیری با خروس ها اجتناب خواهند نمود.

برچسب‌ها, , , , , , , , , ,

پاسخ دهید

نوزده − 11 =