مدیریت گله ی طیور در دوره ی تولک (پرریزی)

مقالات

مدیریت طیور در دوره پرریزی

مدیریت گله ی طیور در دوره ی تولک (پرریزی)

 

دوره ی پرریزی بخشی از سیکل زندگی یک مرغ است. یک مرغ سالی 1 بار پرهای قدیمی خود را ریخته و آنها را با پرهای جدید جایگزین می کند. اولین باری که یک مرغ پرریزی می کند در حدود 18 ماهگی است. به همین دلیل پرورش دهندگان وقتی برای اولین بار با چنین پدیده ای مواجه می گردند، وقتی می بینند که مرغ ها بطور ناگهانی پرهای پرشت و براق خود را از دست داده و نقاطی از بدنشان لخت و بدون پوشش باقی مانده و تخمگذاری را متوقف نموده اند متعجب می گردند.

اهمیت پروتئین در دوره ی پرریزی:

%85 پرها از پروتئین تشکیل شده است و به همین دلیل مرغ های تخمگذار با ورود به دوره ی پرریزی تخمگذاری را متوقف می کنند. از طرفی بخش عمده ی تخم مرغ نیز متشکل از پروتئین بوده و به همین دلیل ساخت پرهای جدید از یک سو و تولید تخم از سوی دیگر، از عهده ی یک مرغ تخمگذار خارج می باشد.

طول دوره ی پرریزی در گونه های خالص در مقایسه با گونه های دورگه بیشتر می باشد. مرغ های تخمگذار در طول این دوره گهگاه یک تخم خواهند گذاشت اما اغلب اوقات به خود استراحت می دهند. وقتی یک مرغ می خواهد وارد دوره ی پرریزی شود پرهای او ظاهری ژولیده و پژمرده به خود می گیرند. در حالت عادی یک گونه ی جوان خالص و سالم حدود 6 هفته زمان لازم دارد تا این دوره را سپر ی کند. این زمان در مرغ های با سنین بالاتر بیشتر است.

جیره ی غذایی لایر (دوره ی تخمگذاری) معمولاً حاوی %16 پروتئین می باشد. بالا بردن سطوح پروتئین موجود در جیره ی غذایی طیور در طول دوره ی پرریزی می تواند بسیار مفید واقع گردد چرا که پرندگان تخمگذار به مقادیر زیادی پروتئین جهت رویش مجدد پرها و بازگشت به تخمگذاری نیاز دارند.

جیره ی غذایی گِیم برد (قرقاول، گینه، باقرقره و …) معمولاً حاوی سطوح بالاتری از پروتئین در مقایسه با جیره ی غذایی لایر بوده و برخی از فرمولاسیون های مربوط به جیره ی غذایی رشد نیز در مقایسه با جیره ی غذایی لایر دارای مقادیر پروتئین بالاتری می باشند. اما به این نکته نیز توجه نمایید که مرغ هایتان هنوز هم به مقادیر زیادی کلسیم نیاز دارند و اگر غذایشان را به چیزی غیر از جیره ی غذایی لایر تغییر داده اید، لازم است پوسته های صدف خوراکی نیز در اختیار آنان قرار دهید. بدین منظور می توانید پوسته های صدف خوراکی را داخل غذای جدیدشان (حاوی سطوح بالاتری از پروتئین) پخش کنید تا اطمینان حاصل شود که طیور مقادیر کافی کلسیم دریافت می کنند.

در طول این دوره پرندگان همه ی پرهای خود را به یکباره از دست نمی دهند و دلیل آن هم این است که آنها باید در طبیعت قادر به فرار از دست شکارچیان باشند و به همین دلیل همه ی پرهایی را که برای پرواز (پریدن) نیاز دارند یکباره نمی ریزند.

پرکنی در دوره ی پرریزی:

در موارد حادتر، در صورتی که طیور مقادیر کافی پروتئین دریافت نکنند شروع به نوک زنی به سایر پرندگان و خوردن آنان خواهند نمود تا سطوح پروتئین خود را افزایش دهند.

پرندگان در طول این مدت بسیار در معرض آسیب قرار دارند چرا که (به دلیل عدم پوشش بدن) زخم هایشان براحتی آشکار شده و مرغ ها نیز عاشق این هستند که بر روی خون قرمز نوک بزنند که این مسئله نیز شدت موضوع را افزایش خواهد داد! اگر هر نوع زخم باز همراه با خون در هر یک از پرندگان مشاهده نمودید باید سریعاً آن را از سایر گله جدا کنید.

کوتاه نمودن بال ها:

اگر بال های پرندگان را جهت ممانعت از پرواز چیده اید، باید این کار را دوباره پس از رویش مجدد پرها انجام دهید. پرها نباید خیلی زود چیده شوند چرا که ساقه ی یک پر در طول رشد پر از خون بوده و اگر خیلی زود بریده شود به شدت خونریزی خواهد کرد و قطع آن دشوار خواهد بود. پرهایی که ساقه هایشان پر از خون است بسیار تیره و تقریباً سیاه به نظر می رسند تا روشن و سفید.

اگر فکر می کنید که پرنده هایتان دوره ی پرریزی را پشت سر گذاشته و وقت آن است که تخمگذاری را شروع کنند در مقاله ی دلایل توقف تخمگذاری طیور که می تواند بسیار مفید و راهگشا واقع گردد با ما همراه باشد.

برچسب‌ها, , , ,

پاسخ دهید

دو × 3 =