علت پرکنی طوطی ها

مقالات

Africangrayparrot2-2

پرکنی که در واقع یکی از اقسام کانیبالیسم یا خودخوری هست ممکن است بعلل مختلفی در طوطی ها دیده شود.

پرکنی یا خودخوری طوطی ها ( feather plucking ) از مواردی است که ما دامپزشکان زیاد با آن برخورد می کنیم.  پرکنی علل بسیار مختلفی دارد از جمله  دلتنگی، نداشتن جفت یا مصاحب ، استرس و بروز تغییرات در محیط (مانند تغییرات در تغذیه، مکان، ورود حیوانات و افراد جدید که توجه صاحب پرنده به طوطی را کم کند).

پرنده افسرده، پرنده تازه خریداری شده، پرنده طرد شده، پرنده عصبی و نهایتا پرنده هایی که از قبل این عادت را داشته اند جزو پرنده های در معرض ابتلا به پرکنی می باشند. پس در هنگام خرید پرنده دقت کنید که پرهایش سالم باشد و هیچ وقت به حرفهای فروشنده توجه نکنید که برای آن توضیحی می تراشد.

حتی یک طوطی ممکن است این کار  را از طوطی دیگری یاد گرفته و تکرار کند. در مورد طوطی هایی که بیشتر وقت خود را در یک قفس کوچک گذرانده و فعالیت کمی دارند، این عارضه میتواند بخشی از سرگرمی آنها باشد. بسیاری از پرندگان این عمل را در تنهایی یا در شب انجام می دهند. بنابراین این عدم مشاهده پرکنی توسط طوطی، دلیلی بر رد آن نیست. در این حالت، الگو و نواحی ریزش پر به تشخیص عارضه کمک می کند.

پرکنی طوطی کاکادو ملوکان

 

الگوی پرکنی تقریبا مشخص است . اگر پرهای سینه و شکم ریخته ولی پرهای روی سر و گردن سالم است و دامپزشک هیچ نشانه ای از بیماریهای التهابی پوست را تشخیص نداده، به پرکنی مشکوک می شود. باید محیط زندگی پرنده بهینه شود. مشکلات روحی روانی، غذا ، تغییر محیط و یا همدم بررسی شود. افزودن غذاهای کمکی (مثل میوه و سبزی)، فراهم کردن اسباب بازیهای بی خطر و شاخه های درخت تمیز برای سرگرم کردن پرنده ، در درمان موثر است.

چون درمان طول می کشد، باید پرنده به نحوی مقید شود که نتواند پرهایش را بکند. میتوان از گردنبند الیزابت که انواع و اقسام دارد استفاده کرد. دامپزشک ممکن است حتی از داروهای آرامبخش نیز استفاده کند. برای تسریع در رشد مجدد پرهای جدید بهتر است مکملهای ویتامین دار به جیره اضافه شود .

در صورتیکه دامپزشک در هنگام معاینه به عوامل دیگری بعنوان علت پرکنی در طوطی دست پیدا کند آنها را درمان خواهد کرد. از جمله آنها میتوان به انگل های خارجی اشاره کرد مانند مایت، شپش، مگس، پشه، کنه. همچنین انگلهای داخلی که مهم ترین آنها بدون شک Giardia  است ، که با آسیب رسانی به روده ها و ایجاد دلدرد، باعث تحریک پرنده به کندن پرهای شکم و پهلوها می شود.

Tota-Ram

عفونت های پوستی را که اشاره کردیم که خود می توانند باعث ریختن پرها شوند که البته از پرکنی جداست. همچنین پرندگانی که به هر نوعی  مریض هستند استعداد ابتلا به پرکنی را دارند. از جمله پرندگان دچار مسمومیت با فلزات سنگین (معمولا در اثر خوردن تدریجی رنگ روی میله های قفس مبتلا می شوند)، طوطی های مبتلا به پسیتاکوزیس، سالمونلوزیس، و طوطی های دارای مشکلات هورمونی.

طوطی هایی که صاحب سیگاری دارند بعلت اثر نیکوتین روی آنها، طوطی هایی که در اتاقی که با شوفاژ گرم میشود (مخصوصا برای کاسکو ها، چون گرمایی که از شوفاژ تولید می شود رطوبت ندارد و باعث خشک شدن پرهای کاسکو می شود و کاسکوها را عصبی می کند ) بیشتر میل به پرکنی پیدا میکنند. در این مورد آخری لازم است رطوبت محیط را کمی بیشتر کنید.

برچسب‌ها, , , ,

پاسخ دهید

17 − دوازده =