روش های معرفی طیور به گله

مقالات

معرفی ماکیان به گله

چگونه پرندگان را به گله طیور معرفی کنیم؟

معرفی اعضای تازه وارد به یک گله طیور می تواند کار بسیار مشکلی باشد. هرچند برخی گونه های رام و اهلی مانند کوشین ها و اورپینگتون ها به راحتی خود را با سایرین وفق می دهند، اما بیشتر گونه ها به این راحتی با موضوع کنار نخواهند آمد. در این مقاله برآنیم که با آموزش یک سری روشها و تکنیک ها به شما در این زمینه کمک نماییم.

سلسله مراتب

همه می دانیم که در میان اعضای گله طیور یک سلسله مراتب وجود دارد. در این سلسله مراتب هر یک از اعضا بر سر جایگاه و رتبه خود با سایرین وارد جنگ و جدال شده و به این ترتیب موضع خود در گروه را تعیین و تحکیم می کنند و واضح است که اگر خروسی در میان مرغ های گله وجود داشته باشد؛ در رأس این سلسله مراتب قرار خواهد گرفت. به دلیل وجود چنین رتبه بندی است که هنگام اضافه شدن تازه واردین به گله، اعضای قدیمی که ثبات و استحکام موقعیت خود را در خطر می بینند؛ نسبت به جوان ترها موضع خشونت و تهاجم گرفته و سعی خواهند نمود که آنها را به اصطلاح زمین بزنند!!!

یک سؤال متداول در زمینه ترکیب و اختلاط طیور جدید و قدیمی درباره سن مناسب پرندگان جوان می باشد. هر چند جواب ها و عقاید مختلفی در پاسخ به این سؤال وجود دارد، اما بنده شخصاً 18 هفتگی را سن استاندارد یک پولت جهت ورود به گله می دانم. بسیار دیده شده که پرندگان بالغ، جوجه های کوچک را که در 8 هفتگی و یا حتی بالاتر از آن قرار دارند، به شدت مورد حمله قرار داده و حتی آنها را کشته اند! حتی دیده شده که پرندگان بالغ، تازه واردین جوان را که از لحاظ سایز با آنها یکسان هستند، از پای درآورده اند. به همین دلیل است که باید بسیار مراقب باشید.

اگرچه از نظر اینجانب سن 16 الی 18 هفتگی زمان خوبی است اما این می تواند بسته به خود پولت ها متغیر باشد؛ به نحوی که برخی توانسته اند با موفقیت جوجه های با سن 8 هفتگی و یا حتی کوچکتر را نیز به گله معرفی کنند. برای تصمیم گیری درباره سن مناسب پولت ها لازم است دو فاکتور مهم را در نظر بگیرید: اولین فاکتور میزان پرخاشگری و توحش اعضای قدیمی گله است. اگر مرغ هایتان بسیار تهاجمی هستند، مجبور خواهید بود بیشتر در این باره صبر کنید و بر عکس اگر طیورتان رام و دارای موضع دوستانه نسبت به سایرین هستند، بهتر است ادغام پولت ها را زودتر انجام دهید.

فاکتور دوم این که باید به گونه طیورتان توجه کنید. برخی گونه های طیور به هنگام بلوغ بزرگتر از سایرین شده و برخی دیگر سریع تر از بقیه گونه ها به بلوغ می رسند. بنابراین پس از در نظر گرفتن میزان جنگ جویی اعضای گله و نیز نرخ و سایز بلوغ تازه واردین می توانید تصمیم درستی در این زمینه بگیرید. اما این به این معنی نیست که 18 هفتگی سن استانداردی نیست! این در واقع سنی است که می توانید پرندگان را واقعاً باهم ادغام کنید, البته پس از استفاده از تکنیک ها و روش های مربوط به ادغام و ترکیب طیور.

اما قبل از بحث درباره روشهای ادغام؛ لازم است درباره یک نکته مهم دیگر که باید پیش از ورود پرندگان به گله مد نظر قرار بگیرد مواردی را ذکر نماییم.

لازم است قبل از ورود تازه واردین به گله، آنها را به مدت 4 هفته قرنطینه کنید. با این کار اطمینان حاصل خواهید نمود که پرندگان خریداری شده مبتلا به هیچ نوع عفونت و بیماری مسری که می تواند گریبان گیر تمامی اعضای گله شود؛ نبوده و در صورت ابتلا عوامل بیماری زا سایر طیور را تهدید نمی کنند. حتی اگر پرندگان را از شخص و یا مرکز قابل اطمینانی خریده اید باز هم قرنطینه کردن آنها ضروری است؛ چرا که ممکن است پرندگان بیمار بوده ولی هنوز به مرحله ای نرسیده اند که علائم و سندرم های خارجی را بروز دهند و یک احتمال دیگر اینکه ممکن است پرندگان مبتلا به شپش و کرم طیور بوده ولی قبلاً دقت لازم در تشخیص آن به کار نرفته باشد.

قرنطینه تازه واردین از یک طرف به شما در تشخیص و درمان به موقع بیماری ها و آفات محتمل کمک نموده و از طرفی سایر اعضای گله را از خطر ابتلا به این امراض و پارازیت ها در امان نگه خواهد داشت. مطمئناً اگر قرار باشد جنگ و جدلی بین اعضای قدیمی و جدید گله صورت پذیرد شدت جراحات و خونریزی در میان یک گله مبتلا به آفات بیشتر خواهد بود.

اگر از یک منبع موثق جوجه های چند روزه خریداری نموده اید نیازی به قرنطینه وجود ندارد اما باید آنها را تا زمان لازم در دستگاه مرغ مادر مصنوعی و جدا از سایرین نگه دارید.

تکنیک ها و روش های ادغام و اختلاط گله طیور:

مهم ترین تکنیک برقراری صلح و پیشگیری از جنگ های خونین در گله این است که به پرندگان اجازه دهید که در یک فضای مشترک قرار گرفته و یکدیگر را ببینند. اما بدون امکان تماس فیزیکی با یکدیگر! این متد در موارد بسیاری موفقیت آمیز بوده است. برای انجام این کار می توانید ران قفس را از طریق یک توری سیمی محکم و یا هر وسیله کارآمد دیگر به دو قسمت تقسیم نموده؛ در یک طرف قدیمی تر ها و در طرف دیگر تازه واردین را قرار دهید. این کار به اعضای گله فرصت عادت کردن به جوانترها را خواهد داد و به همین دلیل پس از قرار گرفتن در کنار آنان، کمتر حالت تهاجمی به خود خواهند گرفت.

دوم اینکه تازه واردین را شب هنگام در نشیمن گاه قرار دهید.

هشدار!

این تکنیک در مورد گله های مهاجم و سمج توصیه نمی شود، هرچند بسیاری از این متد جواب گرفته اند.

پرندگان تازه وارد را به هنگام تاریکی شب در نشیمن گاه ها قرار دهید. با این روش زمانی که مرغ ها بیدار می شوند، اعضای جدید از قبل در آنجا حضور داشته و به این ترتیب ورود ناگهانی به داخل گله نخواهند داشت.

سوم؛ ایجاد فضای کافی در نشیمن گاه ها، اطراف دانخوری ها و آبخوری ها به نحوی که پرندگان بر سر این موارد با یکدیگر وارد نزاع نشوند.

تکنیک های جالب و تجربه شده در زمینه گیج نمودن طیور:

آویختن یک غذای خوشمزه مانند نصف سر کلم در جایی دور از دسترس پرندگان، یعنی جایی که مرغ ها مجبور باشند برای دستیابی به آن بپرند. راه حلی عجیب ولی معجزه آسا است.

اضافه نمودن برگ های کهنه، تکه های علوفه، علف های هرز و … به “ران” تا برای مرغ ها فضای بیشتری جهت کند و کاو ایجاد شده و در واقع با این چیزها مشغول شوند تا با سر به سر گذاشتن و یا آسیب رساندن به تازه واردین!

و یک ترفند گیج کننده دیگر این که به مرغ هایتان اجازه دهید آزادانه در فضای بیرون بچرند. آنها بسیار علاقمند به جستجوی کرم ها، سنگریزه ها، حشرات و علف های هرز خواهند بود تا آزار دادن دیگران! و به احتمال زیاد تا شب و فرا رسیدن زمان خواب به داخل قفس باز نخواهند گشت. در این هنگام نیز آنها آماده خواب شبانه شده و هیچ علاقه ای به اذیت تازه واردین از خود نشان نخواهند داد. البته پیشنهاد می کنیم که این کار را پس از گذشت حداقل 2 روز از حضور تازه واردین در قفس، انجام دهید تا پرندگان تازه وارد یاد بگیرند که قفس خانه آنها است و باید به هنگام تاریکی بدان جا باز گردند، در غیر اینصورت ممکن است حال و هوای فرار و محیط آزاد به سرشان بزند و فرار کنند.

با به کارگیری این روشها تا حد زیادی از میزان شدت جنگ های داخل گله ای و جراحات و آسیب های وارده کاسته خواهد شد.

 

برچسب‌ها, , , , ,

پاسخ دهید

دوازده + یازده =